داستان‌هاي عمه پسند

ارنواز می خواد یه نقاشی بکشه تا وقتی که نیست، بابا دلش واسه اش تنگ نشه - بابا میای موقع نقاشی پیشم بنشینی؟ - آره بابایی - بابا کمکم می کنی؟ - چه کمکی بابا؟ - ماژیک را بگیر آسمان را واسه ام رنگ کن - یعنی ارنواز از تو تنبل تر هم کسی وجود داره؟

قصد تعریف از خودم را ندارم اما به هر حال من کلا یه همچین آدمی هستم که کمتر از خودم پیش دیگران تعریف می کنم. حالا این را به حساب مناعت طبعم می خواهید بگذارید یا هر چیز دیگه ای، به هر حال ما اینجوری هستیم دیگه. رو همین اصل من جز تو این صفحه و برای شمایی که لابد منو کمتر می شناسید از توانایی های خارق العاده ام چیزی نگفته بودم. گفتن هم نداشت تا اینکه پریروز که از کارناوال به خانه برمی گشتیم، ارنواز و کیارا وخواهران کیارا یعنی فرانچسکا و لتیتزیا با مامان کیارا و صد البته من جلوی ویترین مغازه اسباب بازی فروشی ایستاده بودیم و ارنواز مثل همیشه شروع کرده بود به سفارش خرید دادن به بابانوئل. بعد یهویی گفت: می دونید بابای من میتونه با بابانوئل صحبت کنه؟...

Sentire یعنی شنیدن اما در همان حال احساس کردن هم معنی میده. حالا واسه بابایی که می خواد دخترش فارسیش را درست صحبت کنه، سخته توضیح این نکته که ادم سنگ را تو پاش نمیشنوه، احساس می کنه.

مارینا (مربی ارنواز) به ارنواز سفارش داده که واسه اش از ایران Dolcetta (شیرینی ) بیاره - به بیجو ( مربی دوم ارنواز - در اینجا هر کلاس دو تا مربی اصلی و یک مربی در حال کار آموزی داره) هم گفتی داری میری؟ - آره - چی گفت؟ - گفت من هم می تونم بیام ایران؟ - تو چی گفتی؟ - گفتم آره ولی اگه نتونست بیاد اشکال نداره (یک توضیح ضروری: ارنواز هر وقت که می خواد از یک ایتالیایی نقل قول کنه، نمی تونه حرف هاشون را به فارسی بگه ولی من ترجمه اش را می نویسم)

بابا: فرحناز از بین رفتن به ایتالیایی چی میشه؟ ارنواز: من بگم، من بگم؟ - چی میشه بابا؟ - بذار یه خورده فکر کنم .... آهان میشه Morire (مردن) خداییش حالا ترجمه بدی هم از یک بچه شش ساله نیست.

بهتون چه حالی دست می دهد وقتی بچه تون را سه ساعت می برید تو پارک که بازی کنه. بعد بهش بستنی می دهید (البته ارنواز یک کم سرفه داره) بعد که برمی گردید خانه، ارنواز سریع بدوه و بگه: مامان بابا بهم بستنی داد مامان هم حالا هر سرفه ای که ارنواز می کنه، چپ چپ بهم نگاه می کنه.

خبر فوری: ارنواز یکدفعه ای قرار شده که واسه تعطیلات سال نو با مامانی در ایران باشه. ۱- بابا کی میرم ایران؟ - پنج روز دیگه - با دست نشونم می دهی؟ - آره - این کجاست؟ - این فرداست. میری مدرسه. اینجا میری مدرسه، این هم مدرسه. چهارمیش هم میری مدرسه. این پنجمی میری ایران  - یعنی امروز که از خواب پا شدم میرم مدرسه؟ - فردا - بعد چهار تا میرم مدرسه؟ - آره (و این قصه تا شب ده باری تکرار شد)   فردای آن شب - در راه مدرسه (ارنواز سه تا انگشتش را بالا می آورد) - بابا من باید اینقدر برم مدرسه، بعدش میرم ایران؟ - نه باید چهار تا بری مدرسه، بعدش بری ایران - ولی تو گفتی امروز که برم مدرسه سه تا میمونه - ولی تو که ...

- بابایی من هر وقت مدرسه میرم دلم درد می گیره - ولی ارنواز تو سه روز خونه بودی، دلت درد نکرد - آره، ولی مدرسه که میرم دلم درد می کنه،  - خب تو خیلی بی شرفی ارنواز - نه واقعنی میگم دلم درد می گیره - من هم واقعنی میگم تو خیلی بی شرفی  

آدم بعضی وقت ها میمونه چه نکاتی را دایم باید به این بچه ها یادآوری کنه. مثلا من به خواب هم نمی دیدم که ممکنه روزی به یک نفر (در اینجا بچه ام) بگم: بابایی پاتو تو دهنت نکن

فکر کنم یکی از همسایه های ساختمونمون فوت کرده باشند. اینجا معمولا در این موارد یک پارچه ای را روی در ساختمان می زنند که شبیه تاج گله ( و البته گل نداره) ارنواز که از مدرسه برمیگرده با خوشحالی میگه: آخ جون ما برنده شدیم