داستان‌هاي عمه پسند

ارنواز ازمامانش می پرسه: راستی مامانی چرا همه آدم بدها اسمشون پیته؟ راستی چرا؟

خب صد البته اینبار که بین نوشته های ما تاخیر افتاد نه تقصیر بی حوصلگی ما بود و نه تقصیر فیلترینگ اینترنت و نه تقصیر سفر و از این جور چیزها. اینبار دقیقا تقصیر خود ارنواز خانوم بود که سیم شارژر موبایل را در این دیار غربت داخل سوراخ لپ تاب نمودند و این بیچاره را تا همین دیروز در دست تعمیر کار باقی گذاشتند. فعلا که به لطف گارانتی بازگشتیم تا بعد.

ارنواز داره با باباییش بازی می کنه. خودشو زده به ناراحتی و با صدایی بغض آلود میگه: من بابا ندارم، تو بابام میشی؟ - آخی! آره عزیزم بابات میشم. - حالا که بابام شدی پس بهم پاستیل بده

دارم لباس ارنواز را عوض می کنم. میگم: قربون اون هیکل خوشگلت برم. بیام اون می می هاشو بخورم! - من که می می ندارم - پس اونا چیه؟ - اونا که کوچولوئه، بزرگ نیست - فرقی نداره قربونت برم - تو می می کوچولو دوست داری؟ - آره عزیزم! - اونوقت می می بزرگ را دوست نداری، نمی خوری؟ - .... (چی بگم والله! نه میشه به بچه دروغ گفت نه میشه راستشو گفت. اما این ارنواز که دست بردار نیست) - می می بزرگ هم دوست داری؟ - آره باباجون - می خوریش؟   ضمن نهایت احترام به اصل آزادی بیان، مابقی گفتگو را به تیغ سانسور می سپاریم.

داریم از جلوی مهدکودک ارنواز رد می شویم. ارنواز میگه: بابا یه چیزی در مورد مهدکودک را یادم رفته. - خب چبه؟ - یادم نمیاد، تو بگو چیه؟

مارینا مربی مدرسه ارنواز میگه ارنواز تو کلاس دیگه داره ایتالیایی حرف میزنه. احتمالا تا چند وقت دیگه ایتالیاییش از ما بهتر بشه. در ضمن علاوه بر مارینا، اسم مربی دیگه اش هست بی اججو

ارنواز تازگی ها از دیوار صاف بالا میره. نه اینکه فکر کنید دارم از یه اصطلاح استفاده می کنم، واقعا از دیوار صاف بالا میره، از رو کمدش، از لبه دیوار، از صندلی از کله مامانی و بابایی و... بعد هم خودشو پرت میکنه پایین موقع تلویزیون نگاه کردن و یا حتی موقع خوابیدن هم یک دفعه می بینید که کله اش رو زمینه و پاهاش رو هوا یک بازی مورد علاقه هم پیدا کرده، اینکه بابایی سر وتهش کنه و با خودش ببره اینور و اونور یا پاش را بندازه گردن بابایی و آویزون بشه.