رفتن از سرزمین مادری

چند روزه که ویزای خودت را گرفتی و من در این چند شبه مرتب دارم فکر می کنم که درباره این تصمیم من و مامانی چه چیزی می توانم برایت بنویسم.

من باید درباره رفتن و هجرت از سرزمین مادری، برای دختر سه ساله ای بنویسم که  هنوز نه معنا و مفهوم مرزها و فرهنگ ها را می داند و نه درکی درست از آزادی و رهایی دارد و وحشتناکتر آنکه بدون اینکه هیچکدام از این ها را بداند تا چند روز آینده خود را با این واقعیت مواجه می بیند که پدر و مادر بی آنکه از او سوالی کرده باشند او را به سرزمینی می برند که نه زبانشان را می داند و نه مردمانشان را می شناسد ...

گفتن از همه این ها سخت است. گفتن از اینکه دیگر و شاید هرگز مادربزرگ و پدربزرگ و خاله ها و عمه ها را نبیند. گفتن از اینکه دیگر بوی بهار را در سفره هفت سین حس نمی کند. گفتن از اینکه دیگر کسی در کوچه و خیابان به زبان حافظ و مولانا با او سخن نمی گوید و...

و درست همین چند روز پیش از بابایی درباره حاجی فیروز و سفره هفت سین بود که پرسیدی و من با چشم هایی پر از اشک درباره همه این ها با تو گفتم تا یادت بماند حتی اگر هیچگاه آن ها را ندیدی.

من و ما به خاطر تو و به امید آینده تو تن به این رفتن دادیم. رفتنی که انجامش را نمی دانیم و تنها به امید آرزوها روانه اش هستیم.

من هنوز با دختر سه ساله نمی توانم سخنی بیشتر بگویم جز تفالی که مادر بر حافظ زد و چنین آمد:

ما به این در مه پی حشمت و جاه آمده ایم       از بد حادثه اینجا به پناه آمده ایم

شاید روزی دیگر سخن های بیشتری بتوانیم در این باب با هم بگوییم.