داستان‌هاي عمه پسند

ارنواز هر وقت تو پارک می بینه که دو نفر دارند به ایتالیایی صحبت می کنند، به باباش میگه بیا ما هم با هم ایتالایایی صحبت کنیم.باشه؟  بابا هم میگه باشه و البته ارنواز یک چیزهایی را هم به اسم ایتالایایی بلغور می کنه. چند روز پیش وقتی دوباره ارنواز این جمله را گفت، بهش گفتم: va bene (یعنی باشه) بعد اضافه کردم: بابا va bene یعنی باشه. هر وقت خواستی بگی باشه بگو va bene گفت: کجا باشه؟ گفتم: چی؟ گفت: همین گفتم: یعنی چی کجا باشه؟ گفت: یعنی این که کجا باشه؟ مثلا اینجا باشه من که تازه دوزاریم افتاده بود، گفتم: نه، یعنی باشه - یعنی اینجا؟ - نه یعنی مثلا وقتی تووقتی میگی ایتالیایی صحبت کنیم، باشه؟ نگو باشه بگو va bene - یعنی نباشه؟ -......

ارنواز و مامانی و بابایی واسه سه روز به بارسلونا رفتند. در تمام این سه روز ارنواز روزانه به مدت حدود هشت ساعت پا به پای مامانی و بابایی راه اومد و به دیدن کلیساها و مکان های دیدنی پرداخت. انگیزه اصلی ارنواز هم دیدن کلیساها بود. چرا؟ چون پر مجسمه بودند و البته به همین دلیل از کلیسای زیبای بارسلونا که توسط گائودی طراحی شده هیچ لذتی نبرد چون پر مجسمه نبود. واسه ثبت در تاریخ: زمان سفر ۱۷ تا ۲۱ آوریل ۲۰۱۲ بود و ما در تمام مدت پیش خاله شیده بودیم. خاله شیده البته تو را از موقعی که تو شکم مامانی بودی ندیده بود و تازه اونموقع هم که دیده بود نفهمیده بود!!!

ارنواز یک پیراهن سفید ساده داره که رویش یک پاپیون کوچیک سفید رنگ هست. ارنواز: این پیرهن من را هم دخترها می پوشند، هم پسرها؟ بابا: نه لباس تو دخترونه است. ارنواز: یعنی پسرها نمی پوشند؟ بابا: نه! ارنواز: چرا؟ بابا: چون پاپیون داره. لباس دخترونه است. ارنواز: پسرها پاپیون را فقط موقع عروسیشون می زنند؟ بابا: هان؟!!!

مامانی یکهو شکمش تیر می کشه. ارنواز که نگران شده، مامانشو می بوسه. بابا واسه اینکه ارنواز از نگرانی در بیاد، میگه: آخیش! مامانی با بوس ارنواز خوب شد. ارنواز عصبانی میگه: نه واسه اون که بوسش نکردم. بوس کردم چون دوستش دارم.

البته فکر نکنید بچه من که از ایران برگشته، فقط به کمالاتش اضافه شده. نخیر اصلا هم اینطور نیست. خانوم یک عادت بد هم پیدا کرده و اون اینکه دایم آب می خوره و آروغ میزنه!!!! بعد هم که بهش اعتراض می کنیم، میگه خب ما که مهمون نداریم!!!! این هم شد منطق؟

ارنواز میدونه تو نمایشگاه ها نباید به آثار تجسمی دست بزنه اما دیروز خیلی به این موضوع دقت نکرد و وسط همه این چیزها موقعی که در  palazzo reale مشغول تماشای آثار Fabio Mauri بودیم، دستش را کرد تو یک سطل پر از پارافین که داشت توش فیلم پخش می شد. البته اگر من هم همسن اون بودم شاید دست به این اشتباه می زدم.

- بابا من غذا بخورم بزرگ میشم؟ - بله - بزرگ بشم، پسر میشم؟ - نه - پسر نمیشم؟ - نه - بزرگ بشم دودودل دارم؟ - نه - دودول ندارم؟ - نه - دودول ندارم، مثل اونایی میشم که تو کارتون ها هستند؟ - نه - میبرنم تو کارتون ها؟ - نه . . . . . . ارنواز میتونه تا ساعت ها درباره همین موضوع کنجکاوی بکنه  

ارنواز میگه: بابا میای جیشمو بکونونی! بعد خودش هم از ساخت فعلش خنده اش می گیره

- بابا چرا بچه ها همه چیزشونو به مامان باباهاشون میگن؟ - مثلا چیا رو؟ - مثلا همه چیزای مهم رو - خب واسه اینکه مامان باباها می تونند به بچه ها کمک کنند - من وقتی کوچیکتر بودم، یادت میاد؟ ـ آره بابایی - من اونموقع به مامانم کمک نمی کردم چون خسته میشدم - نه نگفتم که شما کمک کنی. منظورم این بود که مامان و بابا به شما کمک کنند - یعنی چی؟ - مثلا... مثلا موقعی که شما میفتی زمین، مامان و بابا تجربه بیشتری دارند، یعنی اونها هم وقتی کوچولو بودند زمین خوردند... - اونوقت دست منو می گیرن بلندم می کنند؟ - آره یا مثلا اگه پات خون اومده باشه، میگن چیزی نیست. نگران نباش. چون اونا وقتی کوچیک بودند خودشون زمین خوردند و پاشون خون اومده و ب...

ارنواز بالاخره اومد. بعد از حدود ۴۸ روز سرانجام سه روز پیش اومد. همون اول پرید بغل باباییش و یه ساعتی بیرون نیامد. حالا هم تو این چند روزه هر روز برنامه پارک رفتن را داشتیم. دیروز هم یه پارکی کنار دریاچه رفتیم و ارنواز حسابی آب بازی کرد و بعد هم رفتیم شهربازی. تنها چیزی که می تونم بگم اینه که ارنواز خیلی بزرگ شده. یعنی بابایی حس می کنه که دخترش یکدفعه بزرگ شده و واسه خودش خانوم شده. قصه های ایرانش را هم می گذارم تا اگه مامانش یادش اومد، بگه و من هم بنویسم.