داستان‌هاي عمه پسند

مامانی: ارنواز دیگه باید بخوابیم. - آخه من نمی خوام بخوابم - چرا نمی خوای بخوابی؟ - آخه من درس دارم. - درس داری؟!!! - (ارنواز که خودش هم فهمیده بی ربط گفته): نه می خوام بازی کنم.  

ارنواز یکدفعه ای یاد عمه صدیقش افتاده. - مامان، عمه صدیق کجا هست؟ -عمه صدیق؟!!! - آره - عمه.... تو آسمون ها هست. - عمه بال داره؟ - بال؟!!! .... نه! - پس چه جوری رفته به آسمون؟ آهان... با هواپیما  

بعد از فروکش کردن تب رژ لب نوبت به تب بال رسید تا جایی که مامانی مجبور شد به خاله خدیه زنگ بزنه و بگه که می تونه یه بال واسه ارنواز بسازه؟ البته خاله که سر کار بود آدرس یه مغازه را تو مرکز خرید ولنجک داد که می شد از اونجا واسه ارنواز بال خرید (و ما هم خریدیم به قیمت تقریبا مفت پنج هزار تومان) حالا ارنواز بال داره و اولین سوالش هم این بود که "خالا می تونم بپرم؟"

هیچ چیز برای یه پدر جذاب تر از این نیست که وقتی از سفر بر می گرده ساعت دوازده و نیم شب دختر کوچولوش بپره بغلش و بگه بابا واسه من خدیه چی آوردی؟

مامانی‌ سعی‌ می‌کنه به ارنواز توضیح بده که بعضی‌ چیزها مثل برف باریدن دست ما نیست اما ارنواز که معنی‌ حرف مامانی‌ را نگرفته دستش را باز می‌کنه تا ببین چی‌ دستش هست.

ارنواز: الان چه فصلیه؟ مامانی‌: پائیز ارنواز:پس چرا بارون نمیاد؟ مامانی‌: آخه تو پائیز که هر روز بارون نمیاد. ارنواز: آخه من عشق بارونم!!!!!!!!

بابایی می‌خواد حواس ارنواز را پرت کنه. این هست که یه پرنده را نشان ارنواز میده. _بابایی چرا ما نمیتونیم بپریم؟ _ واسه این که ما بال نداریم ولی‌ پرنده‌ها بال دارند. _فرشته‌ها هم بال دارند؟ _آره _خوب اگه خاله خدیه بال من را درست کنه، من هم می‌تونم بپرم؟

ارنواز آنقدر عاشق رژ لبش (یأ به قول خودش رژ باب) هست که حتا واسه نقاشیها و عکسها هم می‌خواد رژ بکشه.

ارنواز خوابیده. مامانی‌ که حواسش نیست میخوره به در و ارنواز از خواب میپره. ارنواز که هنوز خوابه میگه:خوابم اومده بود.

آب بینی ارنواز اومده و ارنواز اون را با لباسش تمیز کرده. بابایی داره براش توضیح میده که چرا نباید این کار را بکند. ارنواز: آخه بابا، آدم کوچولوها دست تو دماغشون می کنند کار بدی می کنند. آدم بزرگ ها که دست تو دماغشون نمی کنند. _: آفرین دخترم _: ولی بابا من که بزرگ نیستم. من کوچولو هستم.