داستان‌هاي عمه پسند

ارنواز شده خانوم دکتر و بابایی اومده پیشش. خانوم دکتر بابا را وزن می کنه. بابا: خانوم دکتر، وزن من چند کیلو هست؟ - هزار تومن!     چند ساعت بعد ارنواز فروشنده هست و بابا خریدار. بابا: خانوم این قیمتش چنده؟ - سه کیلو!

- ارنواز ساندویچ می خوری؟ - نه - سیب زمینی چطور؟ - سس هم داشته باشه - باشه - سس هم داشته باشه - باشه بابا جون       - سس هم داشته باشه - باشه     - سس هم داشته باشه - جشم ارنواز       - سس هم داشته باشه - چشم       - سس هم داشته باشه         سرانجام خرید انجام شد -بابا سسش را بده - چشم       - سس       - سس             ...

شرک تو اتاق خواب با فیونا داره حرف میزنه. دوربین مدیوم شرک را به تصویر کشیده (خیلی غیرانیمیشنی شد) یعنی ما فقط بالاتنه شرک را می بینیم که البته لخته. ارنواز: بابا ! - بله؟ - شرک شورت پاشه؟!     شما چی میگید؟

زاستی یه چیزی را مدت ها است که یادم میره تا بنویسم. اگر کنسول ایتالیا به ما ویزا نمی داد، احتمالا شرکت شکلات سازی کیندر این همه سود نمی کرد. فعلا که ما یک کلکسیون از چیزهای شبیه به هم کیندرداریم.

 ارنواز میگه که پاهام درد میکنه. البته بابایی خیالش راحته که یه جورایی کلکه. بعد ارنواز می شینه و شروع میکنه با خودش غر زدن: آخ پام درد میکنه، دیگه پیر شدم!...

سفره هفت سین ما سبزه نداشت: جاش سبزی گذاشتیم. سرکه نداشت: جاش شراب گذاشتیم. سمنو و سنجد هم نداشت: جاش دو تا سین دیگه پیدا کردیم. شد شش تا سین و یک شین. آینه و ماهی هم البته نداشت. از اونجایی هم که سال تحویل به وقت میلان ساعت ۵ صبح بود و ارنواز قطعا بیدار نمی شد، شب قبلش   مراسم را برگزار کردیم. حاجی فیروز هم واسه ارنواز یک هدیه آورد. سپیدبرفی. هدیه را هم گذاشت تو جای خواب ارنواز. البته حاجی فیروز یادش رفت که برای ارنواز برچسب بیاره که در نتیجه فردا صبح مجبور شد برگرده و دوباره بیاره. ماند تا فردا صبح که البته ساعت ما هم زنگ نزد و همه با هم خواب ماندیم.  

پرهام و بردیا و سورنا و گربه چکمه پوش و شرک هستند amico باران و رومینا و پرنسس فیونا و... هم amica هستند ارنواز حالا فرق این دو تا کلمه را فهمیده. چند ساعت بعد ارنواز همه اش را قاطی کرده. - مامان، دوست همون شرکه؟

ارنواز میخواد که خمیردندان ما را به مسواکش بزنه. میگم: تنده، می سوزی. - خب بسوزم براش خمیردندون را میزنم ولی قبل از اینکه بزنه، شروع میکنه به فوت کردنش تا نسوزه!

دیشب جشن ایرانی های مقیم میلان بود. مهمانی در هتل ماریوت برگزار شد. ما خیلی زود رسیدیم (یعنی بقیه خیلی دیر رسیدند) تو سالن چند تا بچه داشتند دنبال هم می دویدند. به ارنواز گفتم که بره باهاشون بازی کنه ولی ارنواز گفت اجازه بگیر. تا اومدم برم جلو یکیشون که یه دختر بود اومد و گفت: عمو ایتالیایی بلده؟ گفتم: نه، ما تازه اومدیم گفت: عیب نداره من فارسی بلدم ولی دوستام بلد نیستند. من مواظبشم. فرشته کوچولو که تا آخر شب ارنواز را تنها نگذاشت، ۸ سالش بود و اسمش آیلار بود. می گفت که فارسی بلده ولی انگلیسیش بهتره. ایتالیایی و ترکی (آذربایجانی) هم بلد بود. حتی موقعی که زمان رقص شد و چند تا بازیگر اومدند تا بچه ها را با خودشون ببرند، آیلار با اونها ...

ارنواز بعد از جشن نوروز : - مامان، آیلار خیلی برام زحمت کشید...