داستان‌هاي عمه پسند

دیروز ارنواز به بابایی یه کادوی تولد خیلی قشنگ داد. غذاش را کامل خودش خورد. البته قبول دارم ه برای یه بچه سه ساله یه کم دیره. ولی ارنوازه دیگه به بعضی کارها اصلا تن نمی ده. در ضمن یه کادوی دیگه هم این که ارنواز شمع کیک باباییش را فوت کرد و کلی هم حال کرد. حقیقتش هیچوقت جز مواقعی که ارنواز شمع فوت می کنه، از این سنت خوشم نیومده بود!  

بابایی: مامان باربی این دستبند را کی خریدی؟ مامان باربی: دیهفته،‌ روز بود.

خوشبختانه رژلب از سر ارنواز افتاده و متاسفانه جاش را کرم زدن گرفته. روزی سیصد بار کرم به دستاش میزنه تا بو بده.

ارنواز هنوز هم به شکر میگه نمک و موقع خوردن چایی باید حسابی واسه اش نمک ریخت. حالا هم ارنواز داره یه چایی پرشکر را می خوره. مامان جون: ارنواز اینقدر شکر می خوری دندونات اوخ میشه - خب تو گفتی نمک بریز، من که نگفتم!

- مامانی مهرشهر رو کره زمینه؟ - آره عزیزم - خب زمین که خفه میشه!

- بابایی برام شکلات کیندر بخر - بابایی هر وقت برم مسافرت برات می خرم - خب برو مسافرت - برای یه کیندر برم مسافرت؟ آخه دلم واسه ات تنگ میشه. - خب من هم میام - مامان چی؟ - نه اونو نبریم (احتمالا واسه اینکه همه کیندرها را بتونه بخوره

ارنواز(یواشکی): بابایی این چیه؟ بابایی: باسن ارنواز: مامان جون بابا میگه باسن  

ایمان میگه ارنواز تنها بچه ای هست که دیده همزمان هم شبیه باباش هست و هم شبیه مامانش.

ارنواز تازگیا عددها را اینجوری می شمره: یک، دو، سه، چهار، پنج، شش، یازده، هفده ... ارنواز قبلا بهتر می شمرد ولی مامانی میگه این شمردن اینقدر شیرینه که نمی خواد درستش کنه