داستان‌هاي عمه پسند

بابایی و ارنواز دارند بازی می کنند. بابایی عروسک کوچولوی پلیس را دستش گرفته و مثل پلیس ها حرف می زنه. ارنواز هم یک عروسکی را که من هم نمیدونم چی چیه، دستش گرفته. بعد ارنواز عروسکش را می گذاره تو کشو - کمک .... کمک - چیه؟ کجایی؟ - من اینجام - اینجا کجاست؟ - اینجا ام - کجا؟ (ارنواز) : اینجا تو کشو (بابایی): آهان - آره دیدمت، دست منو بگیر و بیا بیرون - نه تو بیا تو، غول ها دارند میان - ای وای کمک، کمک عروسک پلیس هم می رود به داخل کشو (ارنواز) : حالا مثلا من و تو غول هستیم (بابایی): باشه ادامه با صدای غول ها - بوی آدمیزاد می اد - آره بوی پلیس می آد. کجا هستند؟ - نمیدونم  (ارنواز) : حالا مثلا ما تو سی دی هستیم بابایی که ...

وقتی بزرگ شدید دوست دارید چه کاره شوید؟ این که موضوع انشا نیست. در حقیقت سوال هم از طرف خود ارنواز به این شکل مطرح شد: مامان، وقتی من بزرگ شدم چی کاره میشم؟ - دوست داری چی کاره بشی؟ - دوست دارم کار نکنم - چرا؟ - آخه می خوام همیشه پیش تو باشم

یک صدای نسبتا کوچولو از شکم ارنواز درمیاد. می خنده و میگه: بابایی این صدا از تو باشه

از آنجایی که میلاد باسعادت ارنواز خانوم در فاصله تعطیلات کریسمس و سال نو است و همه در مسافرتند و... پدر و مادر تصمیم گرفتند که چند روزی با تاخیر تولد ارنواز را برگزار نموده تا دوستانش را هم بتوان دعوت نمود فلذا همه چیز در سکوت برگزار شد تا آنکه.... هیچ تا آنکه ارنواز صبح تولدش چشم باز می کنه و مثال کسی که خواب نما شده باشد می گوید امروز تولد منه شما باشید تعجب نمی کنید؟   پایان دفتر چهارسالگی

آه ای جماعت رجل و نسوان. آیا می دانید باباناتاله بیچاره سرانجام برای ارنواز خانوم چند تا جایزه خریدند؟ نه که نمی دانید یک عدد شمشیر به سان ذوالفقار کاپیتان هوک خریدند که خانوم بباهاش دنبال بابا و مامانش در نقش اژدها میفته یک عدد خانوم مینی موس خریدند که لباسش مغناطیسی است و عوض میشه یک عدد بازی بچگی هامان را خریدند که حلقه های درون اب را باید بکنید در میله. مامانشان ابتیاع نمودند چند برچسب هم اشانتیون زیر درخت کاج به نشان دوستی به یادگار گذاشته شدندی

ارنواز حاضر نبود توی مهد لب به هیچی بزنه. همیشه گرسنه می رفت و تا ساعت چهار تقریبا گرسنه برمی گشت. من و مادر و مربی های مهد همه راه ها را امتحان کردیم. اما تقریبا عقلمون به جایی نمی رسید تا اینکه از یکروز ارنواز شروع کرد به غذا خوردن. حالا نخور و کی بخور. وضع طوری شده بود که به نظر غذای بقیه را هم می خوره. یعنی مربی هاش هر وقت من و مادر را می دیدند با تعجب می گفتند که ارنواز امروز دو تا غذا خورده و... اما روش آخری که مادر به کار بست و نتیجه داد این بود که به ارنواز گفت اگه غذا بخوری، بابانوئل واسه ات جایزه میاره... پس زنده باد سانتای پیر، بابانوئل خودمون و پاپاناتاله ایتالیایی ها

- بابایی میشه دودولتو ببینم؟ - نه عزیزم. - می خوام ببینم - آخه این کار درستی نیست. این ها چیزهایی شخصی هستند (هان؟ چیزند؟) - آخه می خوام ببینم تو دو تا دودول داری؟

پریروزا مادر ارنواز را بغل می کنه و میاردش رو مبل هال مینشونه. بعد از مدتی ارنواز همینطورکه در بحر تفکر غوطه وربوده، میگه: می دونی میخوام وقتی بزرگ شدم، ازدواج کردم، با کی برقصم؟ - نه، با کی؟ - با بابام! حالا به نظر شما، بابایی با این کله کچل و شکم گنده و با این استعداد عجیبش تو رقصیدن، انتخاب خوبیه واسه ارنواز؟

من اینو خیلی وقته می خوام اضافه کنم که ارنواز خانوم روزی که به اردو رفت بردنش یک موزه ای به نام تعادل. همین!