داستان‌هاي عمه پسند

بابا از دست ارنواز عصبانی شده، چون مامان مریض بود و باید می رفت اورژانس ولی ارنواز نمی خواست بره و می خواست بمونه تا کارتون ببینه. این بود که مامانی تنها رفت. (دقایقی بعد) - از دستت یه خورده عصبانیم - عصبانی نباش - آخه مامانی مریض بود ولی تو نیومدی باهاش - آخه می خواستم کارتون ببینم - کارتون مهم تره یا مامانی؟ - کارتون - یعنی کارتون از مامان مهم تره؟ - آره چون من از کارتون ها یاد می گیرم که چه جوری با عروسک هام بازی کنم و حرف بزنم. حقیقتش حرف حساب جواب نداره

در راستای قصه قبلی می پرسه پی پی دودول خوشگله؟ - نمیدونم، تو چی میگی - خوشگله، خیلی خیلی تر خوشگله، فقط یه خورده زشته

یک برنامه ای تو یکی از پارک ها داره برگزار میشه. من و ارنواز داریم میریم اونجا اما از اونجاییکه پارک خیلی بزرگه، نمیتونیم محل جشن را پیدا کنیم. من از دور یک جمعیتی را تو پارک می بینم و حدس میزنم که باید جشن همونجا باشه اما ارنواز نمیتونه اون ته را ببینه - ارنواز، من دارم می بینمشون - من که نمی بینم - اوناهاشند، اونجا - تو چشمات بزرگتره می تونی ببینیشون، من چشمهام کوچولوئه - آهان

من باید به شدت در این تئوری که ممنوعیت چیزی باعث جذب بیشتر توجه به آن چیز میشه، جدا تجدید نظر کنم. چند شب پیش دارم واسه ارنواز یک قصه آموزشی از یه بچه ای تعریف می کنم که یک کار بدی می کنه ارنواز میپرسه: اون بچه منم؟ - نه تو نیستی - اسمش چیه؟ - نمی دونم، سارا باشه خوبه؟ - نه - پس کی باشه - اووووم، آهان! پی پی دودول - پی پی دودول؟ - آره - حالا پسره یا دختر؟ - خب معلومه، پی پی دودول پسره دیگه خداییش راست میگه. اگه این اسم را به اداره ثبت احوال هم بگید چشم بسته میگه پسره دیگه

همچین این بچه زل میزنه تو چشمتو و قاطع یک حرفی را میزنه که جای اما و اگر باقی نمی مونه. یک بستنیش را خورده و میگه یکی دیگه می خوام. میگم نداریم. زل زده و میگه: چرا که داریم! چی بهش بگم؟

داریم Pagliaccio بازی می کنیم - تو بچه بودی این بازی را نمی کردی؟ - نه والله - چرا بازی می کردی، یادت نمیاد!

- مامان تو دماغت چیه؟ - چیه مامانی؟ - عنکبوته؟ (منظورش تار عنکبوت بود) - نه مامان موئه - مو؟ دماغ که مو نداره، عنکبوته

امروز تو مریضی ارنواز محبتش گل کرده بود. به مامان گفت: کاش من یه مامان دیگه داشتم درست مثل تو و یه بابای دیگه داشتم درست مثل بابا

- امروز از صبح ارنواز مریض بود. حال تهوع و اسهال. دلش هم درد می کرد. ظهری خوابش برد و یکی دو ساعتی خواب بود. بعدش تا چشم باز کرد. گفت: خوب شدم. بعد با خوشحالی اضافه کرد: خوب شدم؟ کی منو خوب کرد؟ من گفتم: احتمالا داروها گفت: پروانه ها هم کمک کردند؟ ۲- صبحی هم مامان با اصرار بهش یک کم شربت آبلیمو داد. بعد دستشویی رفت و یک مدتی دلش بهتر بود. اونموقع هم با خوشحالی به مامانش گفت: مامان خوب شدم، تو یه دکتری